Pasula's life

Welkom in het sprookjespaleis
Omfloerst door een tikje zilver parelgrijs
Ravissant welkom in het paradijs
Sluimerend op vleugels van sneeuwijs
Toerend door een verhalendroomreis

Alaaf, gelukkig Nieuwjaar liefste!

Alles loopt door elkaar heen.

De seizoenen, de verhalen, de levens van velen en nog veel meer.

14 februari is zo´n datum waarop sommigen niet weten wat te doen.

Er is ook zoveel keus.

In Vancouver Canada zijn de Olympische Winterspelen en er is Xin Nian en Losar, respectievelijk het Chinees Nieuwjaar en het Tibetaans Nieuwjaar, trouwens ook nog Ch´un-chieh, het lentefestival.

Ik kan me voorstellen dat dat allemaal iets te ver weg is dus zou je in Leiden een theaterwandeling kunnen doen (kijk op Storytrail.nl) of de bierbeurs in de Gildenzaal in Nijlen bezoeken. Voor de sportievelingen is er nog de Groet uit Schoorl – run en de tuinfanaten kunnen in de IJsselhallen in Zwolle rondspringen om de tuinbeurs Tuinidee te bezoeken.

Het is trouwens de 7^e zondag voor Pasen en dat betekent Vastenavondzondag, maar ook Carnaval. En Valentijnsdag.

Ik wens een ieder alvast een mooie zondag toe, wat je ook gaat doen.

Oh, eh wat ik ga doen?

Een paar dagen rust nemen om me alvast op te laden voor 't weekend! ;-)

Oslo, don’t be afraid of the Netherlands

Mocht je wat willen lezen over het Nationaal songfestival en de winnaar daarvan, ik heb een stuk geschreven maar dat viel zo scherp uit dat ik het nog even op de plank laat liggen om misschien wel nooit te publiceren. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat Jef er misschien wel een log over gaat maken, dus ik hou me even gedeisd. ;-)

Even over Jef gesproken, die heeft zich zaterdag uit de naad gewerkt om m’n nieuwe pc te installeren met alle gewenste programma’s erbij. Ik heb hem voorzien van broodjes en drinken en ben toen gaan shoppen. Niet al te lang natuurlijk, want toen de nieuwe pc helemaal klaar was zijn we naar Amsterdam gegaan om daar nog even verder wat winkels te bekijken en uit eten te gaan bij m’n favoriete japanner, kortom: een heerlijk dagje.

Zondags wilde ik alle nieuwe mogelijkheden op de pc uittesten (van alle programma’s zitten er nieuwe versies op, Word werkt echt heel handig!) maar ik heb de zondag grotendeels als heerlijke tv-kijk en slaapdag gehouden, zo af en toe is dat heel lekker. 

En nu dan helemaal klaarwakker. Natuurlijk door het afgrijselijk geweld wat ik eerder op de avond zag, wat je geen muziekprogramma kunt noemen, maar ook omdat ik echt zoveel uren half in coma heb gelegen dat ik nu helemaal fris en fruitig achter de pc zit, bijna zover dat ik nog even zou gaan stappen als het zomer zou zijn. Ik ga maar eens wat virtuele gebieden verkennen. Ik wens een ieder alvast een vruchtbare werkweek!

Beautiful Blogger award

Omdat ik een zeer gevarieerde week achter de rug heb, ontdekte ik pas later dat ik op 2 blogs ben genomineerd voor de Beautiful Blogger award. Natuurlijk dank ik Krabbelpoot en Anna voor de nominatie maar het zette me ook aan het denken over de naam ervan. Wat betekent het inhoudelijk?

Als ik de regels zie die eraan verbonden zijn dan zijn dat natuurlijk een beetje overbodige regeltjes. Natúúrlijk bedank je de personen die je genomineerd hebben en omdat iedereen nieuwsgierig is naar wie dat dat wel zijn plaats je een linkje van ze. En al helemáál jat je natuurlijk het plaatje om te laten zien: nananananatralalalaláááá, ik heb een award, joepie!
Het delen van de award is een natuurlijk gegeven, alleen wie uit de linkenlijst ga je er dan uitplukken...
M’n linkenlijst is al erg lang en eigenlijk wil ik er nog een paar leuke bloggers bijzetten, alleen ben ik dan bang dat m’n weblog ontploft, dus ik heb nu voor mezelf de regel gemaakt die portiers van clubs ook gebruiken: 1 eruit en 1 erin. Lekker overzichtelijk.

Ik zat eraan te denken om een paar bloggers te nomineren waar ik wel lees maar die niet tussen m’n links staan zoals Terrebel die ik erg leuk vind schrijven, maar ja, het blijft moeilijk kiezen. Ik geniet ook erg van de verhalen van Leidse Glibber en Tagrijn, maar dan zijn er 2 uit Leiden genomineerd en dat is weer teveel van het goede, dus ik heb besloten me inhoudelijk aan de titel van de award te houden.
Bjoetievoel Beautiful.

Nu is het algemeen bekend dat in de dierenwereld de mannetjes mooier zijn dan de vrouwtjes, maar in de mensenwereld is dit vaak anders, dus ik sluit de mannen alvast uit (sorry Leo, je schrijft erg goed maar je bent een man) (René, ooit gaan we een keer daten haha).
Goed, vrouwen dus en dan het liefst de beautiful vrouwen. Nu zijn er bloggers die ik niet van gezicht ken omdat ze geen foto’s van zichzelf plaatsen dus dat is makkelijk; houden we er minder over dan gedacht en dat is lekker overzichtelijk. Maar ja, ik moet eerlijk zeggen dat ik ook erg geniet van de foto’s die Seraka en Curieuzeneuzemosterdpot maken, en die foto’s verdienen zéker het predikaat beautiful, maar ja, ik moet streng zijn: regels zijn regels.
Grrrr regeltjes! 

1. Bedank de blogger die je de award heeft gegeven.
2. Zet de award op je blog.
3. Link de persoon die je heeft genomineerd.
4. Deel 7 interessante facts over jezelf.
5. Nomineer 7 andere bloggers 

Regeltje 4... ik zou zeggen: duik lekker in m’n archief op een regenachtige zondag als je écht niet meer weet wat je met de dag aan moet.

Goed, 7 stuks is te doen nadat ik zojuist het veld geruimd heb op hopelijk charmante wijze. Wie staat er op 1 en wie staat er op 7... gelukkig blijft me dit bespaard, de 7 genomineerde bloggers staan gewoon op alfabetische volgorde en dat zijn, tataratááá:

Annemarie , Angel , Carla , Gerda , Klaproos , Martine , Morgaine.

Ik zie zéker beautifulle dingen in bovenstaande bloggers maar ook in b.v. Zakina die helaas haar weblog met een wachtwoord dient te beveiligen i.v.m. ongewenste meelezers. En ja eigenlijk wil ik Tasz & Sabine ook niet vergeten, die zijn mooi van binnen en van buiten. Ik hou me maar braaf aan de 7 stuks alhoewel ik een onbewingbare neiging heb om de regeltjes te veranderen. ;-)
Hoe dan ook: ik heb ze weer op een rijtje!

Veilig Almere

Soms word ik emotioneel in m’n grote teen aangetast door bepaalde stukken die me onder ogen komen, zoals bv hier op nu.nl:

Het Stadhuis in Almere wordt in aanloop naar en tijdens de gemeenteraadsverkiezingenavond beveiligd.

“Tijdens de uitslagenavond op 3 maart zullen er extra beveiligers in de zaal aanwezig zijn. De gemeente wil dat bezoekers van het Stadhuis geen last hebben van de beveiligers en dat hun aanwezigheid past bij de feestelijke sfeer van de uitslagenavond.”

(En voor degenen die niet op de link klikken: nee, het heeft niks te maken met de komst van Wilders want hij neemt zijn eigen beveiliging mee)

De feestelijke sfeer van de uitslagenavond? Weten we nu al dat de uitslag gunstig genoeg zal zijn voor een feestje? En voor wie is het dan gunstig en voor wie wordt het een feestje? In elk geval wel voor de heren beveiligers, op internet vind je allerlei leuke uurtarieven!

De inhuur van beveiliging zal aardig op de gemeentebegroting drukken, maar ach, een feestje is ook leuk met frisdrank bier en wijn i.p.v. champagne.

Wát hoor ik daar? Dit kan allemaal óók nog van het budget + hapjes erbij?

In Almere kan het!

Lekkere ouwewijvenpraat

Een onderwerp. Eentje maar? Ik zou tienduizenden stukjes kunnen vullen met alles wat interessant, lief, leuk, gek of anders is. Ik doe dat jullie niet aan. Dank voor alle leuke lieve en gekke mails met de vragen of het wel goed met me gaat en of er nog een nieuw stukje komt, ik ben ervoor bezweken!

Ja het gaat heel goed met me. Soms heb ik even niet de behoefte in het luchtledige internet te verkeren, er zijn vaak andere prioriteiten.

Zo heb ik de steiltang onlangs aangeschaft en echt, ik heb nog nooit eerder zoveel gestreken! Een collega vindt dat ik ineens veel lijk op Char en heeft dan ook haar foto -wat hij in een krantenknipseltje vond- op m’n bureau geplakt. Zelf vind ik het wel meevallen en blijf dan ook lekker stijlen, ik lijk nu écht wel een steile styliste.

Ik blijf Style by Jury volgen. Het voorstukje is irritant omdat dezelfde tekst telkens weer herhaald wordt en dingen die zich herhalen vind ik slaapverwekkend, maar het programma op zich blijft leuk en ondertussen doet de oven het overige werk.

M’n nieuwe fornuis werkt als een zonnetje. Ik heb het een tijdje zonder oven moeten stellen, maar nu er eenmaal weer zo’n warmtebron is, vliegen de ovenschotels eruit. Het is dat ik een paar afspraken heb om uit eten te gaan maar het is bijna zonde als je weet dat je eigen oventje zo’n sappig kippetje levert (met braadzak of course).

En nog een echte kip tip:

Almhof yoghurt is de lekkerste! In het kader van gezond doen regelen we zo af en toe een potje yoghurt en de Almhof Spaanse sinaasappel en de walnoot met griekse honing zijn favoriet! Dit, omdat we alleen deze smaken uitgeprobeerd hebben, maar echt: we hadden laatst de Spaanse sinaasappelyoghurt van het AH-merk en die was gewoon zuur! Nu hoort yoghurt ook wel een beetje zuur te zijn maar wij eten yoghurt omdat het gezond en lekker is, dus ja dan wint Almhof.

Ze hebben ook de smaak maracuja-perzik, en het is zeker dat m’n 1,79 zakgeld daar volgende week aan uitgegeven wordt!

Genoeg huishoudelijke mededelingen, volgende keer weer een “normaal” stukje.

Weer-ga-loos weekend

We liepen naar het noordoost
De windrichting was zuidwest
Sneeuw en ijs bij elke stap gecrasht
Koude tranen door de zon geliefkoosd

Voeten onvoelbaar
Het vriespunt naderde de oren
Een dun ijslaagje zo breekbaar
We kregen de wind van voren 

De Noorderplassen zijn uniek
Dat moet gezegd
Door het gebied in wintertuniek
Werden we in de watten gelegd

Heel wat in z’n mars

Vanavond was het een mooie liveshow, zowel buiten als binnen.
Terwijl Wesley uit Leiden de overwinning behaalde bij Popstars,
was het volle maan buiten en wat voor een!

Op Science.nl kun je de hele uitleg lezen, maar het komt er op neer dat Mars links naast de Maan staat en daardoor lijkt Mars op een heldere oranje ster. Natuurlijk heb ik een paar foto’s gemaakt maar in Almere zijn er zoveel lichtjes aan alle kanten dat de Maan + Mars in hun pure vorm niet echt goed uit de verf komen. Mocht je vannacht nog zin hebben... ;-)

(Op)Passen met tassen

Gebiologeerd door de etalage bleven we staan.
Geprikkeld door wat we zagen gingen we naar binnen.

Hee een nieuwe tassenwinkel!
Of, nog belangrijker: hee, nieuwe tassen!

Het vaste ritueel van kijken & keuren werd gevolgd door kopen.
Anders eigenlijk ook vaak wel, maar deze winkel had weer hele andere unieke tassen. Niet de nepperds die je op markten ziet en ook geen topmerken waar je een topsalaris voor moet hebben, maar een leuke middenklasse die best ook heel betaalbaar bleek.

De winkel is ruim van opzet, overal zitten duidelijke prijskaartjes aan, én heel belangrijk, dat vergeten sommige tassenwinkels weleens: een paar grote spiegels. De meeste dames willen weten of DE TAS ook staat en “passen” dus diverse modellen. Zo ook een vriendelijk meisje die niet wist of ze nu voor de donkerpaarse tas met franjes moest gaan of de lichtleren stoere tas.

M’n gezelschap maakte wat foto’s van haar zodat duidelijk bleek dat de paarse tas leuker stond. Het meisje twijfelde omdat de lichte tas weer bij haar meeste outfits paste. Uiteindelijk ging ze met tas nummer drie de winkel uit waar geen foto van is, maar het was ook een beauty.

Eigenlijk was het meeste daar mooi (oja, voor ik het vergeet: ze hebben er ook schoenen!). Tasjes versierd met strikjes sla ik over, dat is zo Victoria Beckham! Ik zag een spacyachtige zilver met zwarte tas waar ik weg van was, maar bleef uiteindelijk bij de tas waar het eerste m’n oog op viel. Een echte voorjaarstas, waar je in gedachten groene grazige weiden ziet en hoopt dat de enige stier die er staat je niet achterna komt. Voordat ik tot de koop overging raakten we aan de praat met het meisje achter de kassa en daarna met de eigenaar die niet op de foto wilde maar het toch stiekum best wel leuk vond. Nog even en ik zou m’n schoenen uittrekken, zo thuis voelde ik me. Het is dat er nog meer klanten wilden afrekenen anders hadden we er misschien wel tot sluitingstijd blijven kletsen en had ik misschien ook nog die ene spacy...

Een heerlijke winkel waar de klanten met elkaar praten over de leukste tas en zo ongemerkt zichzelf niet alleen als consumenten maar ook als verkopers opstellen. Niet dat dat nodig is, de tassen verkopen zichzelf wel. Voor degenen die binnenkort de Dappermarkt gaan bezoeken: op de foto met de roze plastic tas staat het adres en nog belangrijker: de naam van de winkel. Het is dat de winkel nieuw is, anders had er vast al een naambord buiten gehangen.
Voor de dames: echt een leuk shopadresje!
Voor de heren: zo makkelijk was het nog nooit vlak voor Valentijnsdag. ;-) 

En dan nog een extra tip voor de heren: kies minimaal drie tassen uit en kies een vrouw uit die lijkt op de vrouw voor wie je de tas gaat kopen. Spreek haar aan en vraag vriendelijk of ze de tassen voor je wilt showen zodat je kunt zien welke er het leukste staat. Ga af op de mening van de vrouw.
(En als ze alledrie leuk staan dan...;-))

Speelkwartiertje van een collega

~ ’s Ochtends kus ik de lucht zodat de sneeuw smelt ~

Okee het is koud. Ik zweer je: modeontwerpers zouden nu grof geld kunnen verdienen met de rare kledingstukken die door m’n brein tekeergaan als ijsklontjes die al sissend tenonder gaan in een warme kop chocolademelk.
Het is zelfs zo koud dat eenmaal onderweg, m’n hersenen me laten verlangen naar een Burka met ingebouwde straalkachel. 

Op kantoor is er hete koffie. Heerlijk om zo even rustig op te starten.
En dan ineens is er een speelkwartier. Hond kruipt op schoot bij een collega en net als ik de camera pak, springt de hond er weer af. Eh, even poseren voor een gelegenheidsfotografe is er zeker niet bij? Collega pakt de hond, hond likt de collega en zo komen de plaatjes vanzelf wel. En de warmte.
Een beetje springen is goed voor de mens en degenen die de foto’s bekijken krijgen vast een heel apart warm gevoel van binnen.

Mislukte (?) dag

Het kan zomaar zijn dat er een aantal dingen mislukken terwijl het best een gelukte dag is.

Zaterdag, echt een dag om de Dappermarkt te bezoeken. Ik had met een medelogster, laten we haar Lady M. noemen, afgesproken dat zij naar de kapper zou toe komen waar ik die ochtend al heel vroeg zat. Ik zag haar niet, dus vandaar dat ik dacht: ach laten we het haar dan maar eens glad maken. Toen ze arriveerde vertelde ze gehaast dat haar wekkertje zich verslapen had, maar het was niet erg, dan maar een treintje later toch…
Dat treintje werd een intercity en elke reiziger weet dat intercity treinen niet stoppen op de kleinere stations. Ook al kregen we controle van maar liefst 3 conducteurs, ze hadden niet in de gaten dat er op het kaartje Amsterdam Muiderpoort stond terwijl de trein doorging naar Amsterdam CS.

Illegaal de trein teruggenomen en in no-time stonden we op de markt. Nou ja, eerst liepen we nog naar een winkel die daar altijd zat maar nu niet meer. Naambordje hing er wel, maar winkel was weg.

Goed de markt. Een perfecte broek gevonden maar wilde hem graag in het zwart. Natuurlijk geen zwart meer, dus dan maar bruin. Even verderop zit een koffietentje waar ik graag neerstrijk, dus wij ernaartoe lopen, staat-ie in de steigers!
Nieuw koffietentje uitgeprobeerd met een pluspunt: je mag er roken.
Nadeel was dat er van die eeuwige dronkaards midden op de dag aan de bar hangen/liggen en het binnenkomend publiek hartelijk met schat en de rest begroeten. Op zich geeft dat niet want dronken mensen spreken de waarheid en natúúrlijk ben ik een schat. Dat vond de kaasboer verderop ook. Ik bestelde mierikswortelkaas maar die had hij helaas niet meer en hij zei: “moet je luisteren lieve schat”, dus ik was een en al oor. Hij vond het opmerkelijk dat ik erop reageerde en ik zei adrem: “maar ik ben ook een lieve schat”. M’n gezelschap beaamde dit en echt, ging ik er toch bijna zelf in geloven!

De tassenwinkel die we bezochten is een verhaal apart en ergens vind ik ook dat die winkel een apart verhaal verdient, daarom zeg ik er niet teveel over, alleen dat we wanhopig op de gevel keken naar een naambordje (zo’n goeie tassenwinkel, daar wil je zéker nog een keer naartoe vandaar ’t naampje), maar we zagen niks. Later in de trein werd er nog een foto gemaakt van de tas die om het gekochte tasje zat en waar de naam van de shop met koeienletters op stond…

En dan was er nog een plasritueel waarbij het damestoilet telkens bezet was en net toen ik gebruik maakte van de herenfaciliteit, hoorde dat het knopje van de dames omgedraaid werd.

Ook maakte een vreemde koopbui zich van me meester die ervoor zorgde dat ik zomaar een rok aanschafte… een ROK, moi!

Er zijn vast nog wat dingen gebeurd die niet echt gelukt zijn, maar wat boeit het.
We waren redelijk op tijd weer in Almere, alleen was er geen taxi te bekennen.
Natuurlijk ging iedereen met de natte sneeuwbui die er over het land trok met een taxi! Bijna wilde ik naar de bus lopen maar m’n medereizigster schreeuwde enthousiast dat er een taxi was. Ze zag het aan het blauwe nummerbord.
Noem mij simpel, maar ik let echt alleen op zo’n geel bordje bovenop waar TAXI op staat… enfin, we konden instappen gelukkig. Ik zeg maar zo: elk misluckje wordt weer gedekt door een gelukje. ;-)
Foto’s met dank aan m’n medereizigster.
 

Oja, de straatmuzikant speelde geweldig, we kwamen aanlopen en hoorden Alegria op de panfluit. Alegría is het Portugese en het Spaanse woord voor "blijdschap".
Een man die zo goed met zijn fluit om kan gaan, ja daar word je blij van!